خرمشهر به علت واقع شدن در محل تلاقی رودخانه کارون و اروندرود، از شمال به اراضی شوره زار دشت آزادگان، از شرق به شادگان، از جنوب به رودخانه کارون و شهر آبادان و از غرب، به کشور عراق محدود می شود. از طرف دیگر، رودخانه کارون این شهر را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم کرده است.

تاریخ نویسان، خرمشهر را بازمانده شهر بیان معرب پیان) می دانند که تا قرن چهار هجری قمری، آثاری از آن بر جا بود. بخش عظیمی از سواحل شهر در بیشتر روزهای سال، به علت جزر و مد دریا به رنگ قرمز درمی آید. ازاین رو، این شهر در زمان حکومت شیخ خزعلی، مُحَمَّره نام گرفت و در سال ۱۳۱۴ خورشیدی به خرمشهر، تغییر نام یافت. البته در زمان جنگ تحمیلی با عنوان خونین شهر نیز از آن یاد می شد.

خرمشهر، حدیث مقاومت و جانبازی دلیرمردان، نماد شجاعت و دلاوری و سند افتخار ملتی است که برای دفاع از آبرو و ناموس خود، از جوانان برومند خویش گذشتند تا بر دروازه خونین شهر، تا همیشه، حجله فتح و ظفر بندند.

خرمشهر، تاریخ مجسم و نمونه عینی صلابت و استواری جوانان جان برکفی است که صادقانه و بی ریا و گمنام، به استقبال شهادت رفتند؛ زیرا معتقد بودند مرگ سرخ به از زندگی با خواری است.

خرمشهر، حکایت به معراج رفتگانی است که با خون، وضوی عشق گرفتند و ققنوس وار، در آتش عشق دفاع از میهن اسلامی سوختند و با دشمن نساختند.

خرمشهر، دفتری است ناگشوده و نانوشته که خاطرات حماسه را در اوراق زرین آن باید با خون نگاشت؛ زیرا آن سرزمین مقدس، قدمگاه مردان شیردلی بوده که با عشقی مقدس، به استقبال مرگ رفتند.