طعم نوشین عفو الهی گوارای وجود

۱۵ خرداد, ۱۳۹۸

وَ لِلَّهِ الْحَمْدُ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا هَدَانَا وَ لَهُ الشُّکْرُ عَلَى مَا أَوْلانَا.

و این بانگ ملکوتی در صبحگاه عید گوش جان را می نوازد، جانها از شوق به پرواز در می آیند، دلهای پالوده از گناه را مستانه به ساحت عشق می برند، آنها که اهریمن درون را به بند کشیده اند اکنون زیر گنبد لاجوردی گیتی به نیایش ایستاده اند تا سرفرازی در بندگی و خاکساری در برابر ایزد یکتا را به رخ کشند.

در طی یک ماه پرستش معشوق
و عشق ورزی با محبوب مطلق هستی
و گسستن لگام دنیا پرستی
و به مسلخ بردن شهوات،
عید فطر چون تابش و شکافتن نور  از راه می رسد
تا آنان که توفیق یافتند رمضان را پاس دارند
و تنها یاد او در دل داشتند بتوانند با توشه ای که به چنگ آورده اند تا رمضان دیگر خویش را از تباهی ها دور، و وجود خود را چون گوهری دردانه پاس دارند.

خوشا رمضانیانی که با رسیدن این ماه حلاوت و شادمانی آن را می چشند و با سپری شدن آن، دلتنگ می گردند و چشم به راه رسیدن رمضانی دیگرند تا شاید دمی در آغوش پیراستگی و زلالیت و دنیاگریزی آرام گیرند.

حضرت علی می فرمایند: و ندای فرشته ای در آخرین روز رمضان طنین انداز می شود که می گوید:
«هان! مژده باد شما را که گناهان گذشته تان آمرزیده شد، پس در اندیشه آینده خود باشید که چگونه باقی عمرتان خواهد گذشت”. [۱]

و حال پس از قنوت عشق و رخ به درگاهش ساییدن، وقت دهش و بخشش رسیده باید که باری از دوشی برداشت و  گرد غم از رخسار نیازمندی شست تا مراحل بندگی را با رهایی از تنیدگی مال به کمال رساند.

خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَهً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَکِّیْهِمْ بِها: «از اموال آنها صدقه اى (زکات) بگیر تا آنها را به وسیله آن پاکسازى و تزکیه کنى»