هر کس زیارتش کند خوب می فهمد که حال و هوای حریمش آشناست.
همان لذت راز و نیاز زائر رضا، همان امان و آرامش آستان علی، همان حرارت حرم حسین و…
عبدالعظیم حسنی یگانه روزگارش بود، در ادب و تقوا و علم.
محضر امام رئوف علی بن موسی الرضا را درک کرد، از نور جواد الائمه بهره ها برد. ایمانش را بر امام هادی(ع) عرضه داشته و…
او در پرتو ادب به مقام امامت آنقدر اوج گرفت که امام هادی(ع) وی را این گونه خطاب کرد:
«یا اباالقاسم! تو به حق ولی ما هستی… تو همان دینی را که پسندیده خداست، از ما گرفته‌ای… خداوند تو را با گفتار ثابت در دنیا و آخرت تثبیت کند»
و جایگاهی یافت که پیشوای دهم زیارتش را همسنگ زیارت سیدالشهدا(ع) در کربلا دانست و به مردی از اهالی ری فرمود:
«ثواب زیارت قبر عبدالعظیم که نزد شماست مانند کسی است که قبر حسین بن علی(ع) را زیارت کرده است»

ای اهل نظر، کعبه ی اهل نظر اینجاست
زیرا حرم زاده خیرالبشر اینجاست
این تربت فرزند کریم دو جهان است
ارباب کرم را به سر خاک سر اینجاست
زوّار حریمش همه زوّار حسین اند
بر اهل ولا کرب و بلای دگر اینجاست
اینجا حرم عبدالعظیم است عظیم است
این قبر کریم ابن کریم ابن کریم است

شاعر: رحمان نوازنی